Tijd voor weer een stukje! En deze keer ga ik het hebben over vrouwen. Niet over vrouwen in het algemeen, nee, ik ga wat schrijven over bijzondere Zweedse vrouwen. 

Laat ik beginnen met de buschauffeuse op dinsdagmiddag. Sinds we een paar kilometer verder van school wonen, gaan we iedere dag heen en terug met de bus. Op dinsdagmiddag hebben we dan een vrouw die ons terugbrengt in plaats van een man. Op de middag voor de kerstvakantie heb ik een toeristische route met haar gemaakt, omdat ze niet stopte bij ‘mijn’ bushalte (gek hé, zonder stopknopjes in de bus). Ook is ze door een paar leerlingen gespot ‘met twee banden door de bocht!’
Misschien komt haar naam dan toch nog een beetje van pas. Hoe ze heet? Marie Ferrari (helemaal leuk als je de klemtoon op allebei de ‘ie-s’ legt).
 
Cooking with Anne! In Zweden krijg je, zoals ik in een voorgaand stukje heb geschreven, les in koken. Nou ja, niet alleen koken natuurlijk. Het gaat ook om schoonmaken, theorie-opdrachten en af en toe een beetje economie. Niet verkeerd als je later uit huis gaat, zullen ze wel denken. Maar koken is wel heel leuk. Vooral met Anne. Totaal geen typisch, blond, Zweeds uiterlijk: ze is klein, heeft donker, kort haar en altijd wat anders leuks en kleurrijks aan. Zodra ze het kooklokaal in komt, schiet ze haar slippertjes aan en zet ze de hakken of gympen die ze aan had netjes naast elkaar onder het bureau. Volgens Anne is het aanrecht nooit goed schoon en ze moet vreselijk lachen als je iets aan laat branden of als het niet goed gaat met bakken. Tegelijkertijd moet ze altijd eventjes aan je zitten als ze achter je staat, op een leuke manier, dat wel. Maar ondertussen heb ik, doordat ik iedere vrijdag met Anne kook, thuis al wel heerlijke dingen op tafel gezet! Kan ik jullie jaloers maken met warme bolletjes met vanillecreme of de zogenoemde ‘kanelbullar’?
 
Dan nog iets over mijn mentrix, Catharina. De eerste keer dat we elkaar ontmoetten was in augustus in het kamertje van de rector. M’n moeder zei meteen dat ze het een leuke vrouw vond, lekker enthousiast en een beetje gek. Ik wist dat nog zo niet, ik keek een beetje de kat uit de boom. Maar nu zit ik alweer zo’n 7 maanden bij haar in de klas en ben ik erachter gekomen dat het eigenlijk een topwijf is. Ze is, geloof ik, helemaal gek op onze klas: ze bakt vaak iets voordat we vakantie hebben (voor de kerstvakantie kerstkoekjes, voor de paasvakantie paasbaksels etc.). Na iedere rapportuitreiking krijgen we een dikke knuffel van haar en ze doet ontzettend haar best voor ons als leerlingen. Ik wil proberen om twee jaar in één te doen, zodat ik volgend jaar aan m’n vervolgopleiding kan beginnen. Catharina helpt me hier enorm mee en praat bijvoorbeeld met leraren om te proberen dat ik wat meer voor een extra vak kan doen zodat dat me weer helpt bij m’n cijfers. Eigenlijk dus niet verwacht, maar toch (weer) een superleuke mentrix dit jaar!
 
Kortom, Zweden zijn ook best normaal, alhoewel ik ook een aantal vreemde vogels ken… Misschien dat ik zelf nog één van hen word? (van de normale mensen dan hé, niet van die vreemde vogels)

Groeten van Britt uit Zweden!